- Auteur: Ton Sijbrands
- 584 pagina's
- ISBN: 978-90-813187-0-9
De Hollandse Opening in analyses en beschouwingen
Met de serie “Mijn Hollands Universum”, waarvan dit het eerste deel is, legt Sijbrands voor de zoveelste maal getuigenis af van zijn liefde voor het spel waaraan hij sinds zijn jeugd verslingerd is. En passant blikt hij terug op hoogte- én dieptepunten uit zijn rijke en veelbewogen, bij vlagen dramatisch verlopen carrière.
Mijn Hollands Universum
Ton Sijbrands (Amsterdam, 15 december 1949) was negen jaar oud toen zijn ouders hem de regels van het damspel bijbrachten. In de winter van 1960/1961 werd hij lid van een damclub, waarmee de kiem voor een stormachtige carrière was gelegd. Zo won hij op zijn dertiende van de nationale topspeler J.H. Beeke. Nog geen jaar later schreef hij het seniorenkampioenschap van Amsterdam op zijn naam. En op zijn vijftiende versloeg hij de toenmalige wereldkampioen Sjtsjogoljew.
Nadat Sijbrands voorjaar 1967 Nederlands kampioen was geworden, besloot hij - dwars tegen alle raadgevingen in - de middelbare school te verlaten en beroepsdammer te worden. Mede dankzij die existentiële keuze vergaarde hij binnen zes jaar nóg vier Nederlandse titels (1969-1971 en 1973), alsook vier Europese titels (1967-1969 en 1971).
Met zijn zege in het WK-toernooi van Hengelo 1972 doorbrak Sijbrands de jarenlange hegemonie van de Sowjet-Russische dammers. De met 22-18 gewonnen WK-match tegen zijn voorganger Andreiko (Den Haag 1973) markeerde het einde van deze succesvolle periode. Sijbrands kondigde aan zijn titel níét meer te verdedigen en zich uit de wedstrijdsport terug te trekken. Wat overigens geenszins betekende dat hij zich niet meer met dammen bezighield. Hooguit werd de focus verlegd van spelen naar analyseren en - vooral - schrijven over het spel.
In die status van beschouwende buitenstaander zou, vijftien jaar later, ook een kortstondige terugkeer in de arena geen wezenlijke verandering brengen. Dit ondanks het feit dat Sijbrands zijn rentree bijna met een derde wereldtitel had opgeluisterd. Maar in de slotfase van zijn WK-match tegen de Rus Tsjizjow (Amersfoort 1990) ging het mis. Zo moest hij de op de tweede dag verkregen voorsprong in de achttiende partij alsnog afstaan. En in de allesbeslissende twintigste matchpartij gaf Sijbrands in tijdnood de winst uit handen. Daardoor werd het remise en prolongeerde Tsjizjow zijn titel.
Alle speculaties omtrent de plaats die Sijbrands in de damgeschiedenis zou hebben ingenomen, heeft hij zelf altijd hartgrondig verfoeid. Wel laat hij zich met graagte het epitaaf aanleunen waarmee hij door Volkskrant-verslaggever Egbert van Hattem werd bedacht; die noemde Sijbrands ooit de “grootste liefhebber van het spel”!
Met de serie “Mijn Hollands Universum”, waarvan dit het eerste deel is, legt Sijbrands voor de zoveelste maal getuigenis af van zijn liefde voor het spel waaraan hij sinds zijn jeugd verslingerd is. En passant blikt hij terug op hoogte- én dieptepunten uit zijn rijke en veelbewogen, bij vlagen dramatisch verlopen carrière.
Description
Author: Ton Sijbrands
584 pages
ISBN: 978-90-813187-0-9
The Dutch Opening in analyses and reflections
With the series "My Dutch Universe," of which this is the first volume, Sijbrands once again testifies to his love for the game he has been addicted to since childhood. Along the way, he reflects on the highs and lows of his rich and eventful, though at times dramatic, career.
My Dutch Universe
Ton Sijbrands (Amsterdam, December 15, 1949) was nine years old when his parents taught him the rules of draughts. In the winter of 1960/1961, he joined a draughts club, which laid the foundation for a meteoric career. At thirteen, he defeated the national top player J.H. Beeke. Less than a year later, he won the Amsterdam senior championship. And at fifteen, he defeated the then world champion Shchogolyev.
After becoming Dutch champion in the spring of 1967, Sijbrands decided—despite all advice—to leave high school and become a professional draughts player. Thanks in part to this existential choice, he amassed four more Dutch titles within six years (1969-1971 and 1973), as well as four European titles (1967-1969 and 1971).
With his victory in the 1972 World Championship tournament in Hengelo, Sijbrands broke the long-standing dominance of the Soviet-Russian draughts players. His 22-18 victory in the World Championship match against his predecessor Andreiko (The Hague 1973) marked the end of this successful period. Sijbrands announced that he would no longer defend his title and retire from competitive sports. This, however, did not mean he would stop playing draughts. At most, his focus shifted from playing to analyzing and—especially—writing about the game.
Fifteen years later, even a brief return to the arena would not bring about any significant change in this status as a contemplative outsider. This despite the fact that Sijbrands had almost celebrated his comeback with a third world title. But in the final stages of his World Championship match against the Russian Chizhokh (Amersfoort 1990), things went wrong. He had to relinquish the lead he had gained on the second day in the eighteenth game. And in the decisive twentieth match, Sijbrands surrendered the victory in time-trouble. The game ended in a draw, and Chizhokh retained his title.
Sijbrands himself has always wholeheartedly despised all speculation about his place in draughts history. He does, however, readily embrace the epitaph coined for him by Volkskrant reporter Egbert van Hattem, who once called Sijbrands "the game's greatest lover"!
With the series "My Dutch Universe," of which this is the first installment, Sijbrands once again testifies to his love for the game he has been addicted to since childhood. Along the way, he reflects on the highs and lows of his rich and eventful, though at times dramatic, career.
